Pewnego dnia Mięsień się rozluźnił. W głowie jego Miozyny, który jest głównym bohaterem tej historii, było tylko małe, żółte, słabe ADP. Towarzyszyła mu nieważna w tej historii Reszta Kwasu Fosforanowego, z resztą, nic nowego. Miozyna była nieszczęśliwa, ponieważ cały czas nad jej głową wypełnioną małym, żółtym, słabym ADP wisiały gęste chmury Aktyny owinięte Tropomiozyną. Nasz Miozyna nie wiedział, że jego przeznaczeniem jest spotkanie się z Aktyną, jeszcze nie jego ukochaną. Ustawicznie przeszkadzał mu w tym właśnie ten diabelski, zakochany w Aktynie zazdrosny Tropomiozyna.
Nagle z nieba spada wybawiciel - Goku w postaci Jonu Wapnia, który wraz z Troponiną (takim małym zwierzątkiem przyczepionym do Tripomiozyny) odciągają zawziętego Tropomiozynę od Aktyny. Wtedy Miozyna spojrzał na rozjaśniające się niebo, dojrzał piękną Aktynę i od razu się w niej zakochał. Ze wzajemnością oczywiście. Głowa Miozyny i chmura Aktyny połączyły się w akcie miłości. Zawstydzona Reszta Kwasy Fosforanowego uciekła.
ADP idzie w ślady Reszty Kwasu Fosforanowego, co powoduje zatrząchnięcie się światem Miozyny i Aktyny. By nie wpaść w powstałe dziury po trzęsieniu, Miozyna ucieka w bok głową z połączoną z nim Aktyną, co ratuje ich przed śmiercią.
Krótka, lecz namiętna miłość Miozyny i Aktyny nie przetrwała kataklizmu w mięśniu. Rozgoryczony i rozzłoszczony Miozyna spotkawszy ATP na swojej drodze rozszarpuje go na kawałki ADP. Cykl się powtarza, seryjny lowelas Aktyn i rozpruwacz ATP nadal na wolności, działa zawsze w taki sam sposób. Rozkochuje w sobie Aktyny, łączy się z nimi i rozkłada ATP na czynniki pierwsze i robi sobie z nich niewolnika.
Nagle z nieba spada wybawiciel - Goku w postaci Jonu Wapnia, który wraz z Troponiną (takim małym zwierzątkiem przyczepionym do Tripomiozyny) odciągają zawziętego Tropomiozynę od Aktyny. Wtedy Miozyna spojrzał na rozjaśniające się niebo, dojrzał piękną Aktynę i od razu się w niej zakochał. Ze wzajemnością oczywiście. Głowa Miozyny i chmura Aktyny połączyły się w akcie miłości. Zawstydzona Reszta Kwasy Fosforanowego uciekła.
ADP idzie w ślady Reszty Kwasu Fosforanowego, co powoduje zatrząchnięcie się światem Miozyny i Aktyny. By nie wpaść w powstałe dziury po trzęsieniu, Miozyna ucieka w bok głową z połączoną z nim Aktyną, co ratuje ich przed śmiercią.
Krótka, lecz namiętna miłość Miozyny i Aktyny nie przetrwała kataklizmu w mięśniu. Rozgoryczony i rozzłoszczony Miozyna spotkawszy ATP na swojej drodze rozszarpuje go na kawałki ADP. Cykl się powtarza, seryjny lowelas Aktyn i rozpruwacz ATP nadal na wolności, działa zawsze w taki sam sposób. Rozkochuje w sobie Aktyny, łączy się z nimi i rozkłada ATP na czynniki pierwsze i robi sobie z nich niewolnika.
